Projectweek
Vrijdag werd een speciale dag op het project. Ik kwam toe samen met 2 Engelse vrijwilligers waarvan noch Ilse, een Nederlands meisje, noch mezelf iets van wisten. Later zou blijken dat ze niet via San Blas in het opvangtehuis werken, maar er enkele maanden geleden toevallig belandt zijn. Dan maar onze agenda’s naast elkaar leggen om tot een goed schema te komen wanneer iedereen aanwezig is…
Nu even terug naar vrijdagnamiddag: naar aanleiding van het carnaval is iedereen hier groot, klein, oud en jong druk in de weer met mensen van het andere geslacht nat te maken via het smijten van waterballonnen of (volle) emmers water. Dus konden de meisjes toch ook niet achter blijven, we hadden ongelofelijk veel plezier gedurende een half uur totdat de verantwoordelijke van het project als een razende tyfoon binnenkwam en de kinderen een preek gaf (nadat ze de vrijwilligers eerst vriendelijk had gevraagd om even naar buiten te gaan). De reden (die ze ons gaf) voor de uitbrander was het feit dat ze niet teveel lawaai mochten maken voor de buren omdat ze anders een overlasttaks of dergelijke moesten betalen, wat we allen maar een grote bullshit vonden aangezien de kinderen van de rest van de straat luidkeels aan het genieten waren van de watergevechten. De sfeer was helemaal om zeep voor de verdere 2 uur. Velen onder hen hadden tranen in hun ogen of waren aan het huilen. Één van de meisjes heeft zelf al wenend het gehele verhaal van hoe alles juist in elkaar zat speciaal voor ons opgeschreven zodat we zouden weten hoe het allemaal in elkaar zit.
Wanneer ik maandag terugkwam in het project hadden de meiden niet eens de mogelijkheid gehad om buiten met waterballonnen te smijten op zondag wanneer het echte gevecht plaatsvond én was de sfeer nog altijd helemaal te snijden. Ze moesten armbandjes maken (die ze later verkopen) van de verantwoordelijke, ik daarentegen had in het weekend een memoryspel gemaakt met fruit/groenten in het Engels en Spaans om ze al spelend iets bij te leren. Maar ze moesten het spel constant in den duik spelen (zoals we dat thuis zeggen), want anders zouden ze opnieuw een preek krijgen van de verantwoordelijke. Een zwanger meisje moest op een bepaald moment blijkbaar nog een huishoudelijke taak doen (de vloer kuisen) en omdat ze haar gerief niet snel genoeg wegstak naar de mening van de verantwoordelijke smeet ze alles op de grond en als ik haar aan het helpen was met het wegsteken van alles (nadat de leuke vrouw het allemaal op de grond had gesmeten) kreeg ik een leuke preek van haar (wat ik toch niet echt kon appreciëren) en hoorde ik het (zwangere) meisje van boven wenen wat ze nog de gehele namiddag deed. Ik begrijp echt niet waarom ze zo reageren/doen tegen de meiden als je weet dat ze in het tehuis geplaatst zijn omdat er veel geweld werd gebruikt in hun thuisfamilie. Er moet dan toch een betere manier zijn om op hun gedrag te reageren dan op die manier. De volgende dagen waren ze nog altijd niet helemaal hunzelf en woensdag kregen ze nog maar eens op hun oren (voor de verandering). Gelukkig hadden ze donderdag een veel betere dag waardoor het ook voor de vrijwilligers terug leuk is om te gaan naar een bende gelukkige, enthousiaste meiden 
Ow my god!! Dat breekt mijn pedagogenhartje…