De wet van Murphy blijft ons achtervolgen

Even een kort berichtje om te laten weten wat we allemaal de voorbije maand uitstaken…

Eerst en vooral gingen we naar Bolivia omdast onze 3 maanden in Peru bijna afgelopen waren en we anders illegaal in het land verbleven… Vanaf de 1ste minuut van onze reis kwam meneer Murphy zich moeien met ons reisschema. Onze bus kwam zo’n 7 uur aan later dan dat ze ons zeiden, aangezien we geen rechtstreekse verbinding hadden maar moesten stoppen in Puno + Copacabana. Dan wilden we een trip boeken naar Uyuni, maar moesten we ook uitstellen omdat het Pasen was dat weekend + verkiezingen waardoor de bussen niet reden… Dan maar de death road aangegaan waarbij we zo’n 34 km lang zo’n 3400m dalen op asfaltwegen en keien (iets wat ik al helemaal niet wilde doen, maar moest van Stephanie, Kürmi & Elke omdat het me iets te gevaarlijk leek. Wat blijkbaar ook zo was aangezien een Israëlische vrouw zo’n week later van een berg gereden is tijdens het afdalen). Op vrijdag hadden we dan nog een dagje vrij in La Paz, maar ze vonden het enorm leuk om alles op die dag te sluiten voor goede vrijdag + we geraakten ook niet binnen in een super bekende gevangenis waar er zich een eigen wijk in bevindt en je je slaapplaats (huis) moet in kopen… Dan ‘s avonds gelukkig kunnen vertrekken om er hopelijk een 3 daagse toer in de zoutvlaktes te kunnen boeken. Natuurlijk komen de bussen voor 1 keer te vroeg aan wanneer het totaal niet nodig is, wat resulteerde in het rondlopen om 6 uur ‘s morgens in Uyuni waar er niets open is & het ongelofelijk vriezend kou aanvoelt én wanneer je blaas op springen staat terwijl niemand je naar het toilet wil laten gaan ook al wil je betalen… Eindelijk zat er ons iets mee en vertrokken we op onze 3 daagse in een jeep die iets teveel stof binnenliet dan nodig… Maar we hadden een ongelofelijke tijd, vooral de natuurlijke warmwaterbronnen om 5h30 in de morgen met een prachtige zonsopgang maakten veel goed. Tevreden kwamen we terug aan in Uyuni, waar we toch zo’n 3 uur hadden om onze bus om 20uur terug naar La Paz te nemen. Dit zou een heel groot avontuur worden aangezien het veel te warm was op de bus en de gehele middengang vol stond met plaatselijke bewoners, en daarnaast moesten we om 8 uur ‘s morgens een bus nemen naar Cusco terug die we nog niet hadden geboekt… Gelukkig voor ons had hij niet teveel vertraging en konden we in 30 min. een volgende busrit van 12uur tegemoet gaan… Moet toegeven dat ik dan wel even mijn buik vol had van al die busreizen waar je onmogelijk deftig kan op slapen… Zover ons avontuur in Bolivia die duurde van 30 maart tot 6 april.

Daarna stond Arequipe en de Colca Canyon op het programma (van vrijdagavond 9 april tot woensdagmorgen 14 april). De stad zelf was een ongelofelijk groot verschil met Cusco, eindelijk konden we nog eens op een terrasje zitten (iets wat we allen zo missen). En wat waren we gelukkig dat er een toer bestond die de Colca doet in 3 dagen zodat we toch niet helemaal dood uit onze toer kwamen… ‘s Morgens om 3h30 komen ze je ophalen zodat je naar de condors kan kijken rond 8 uur en daarna of ervoor normaal gezien ontbijt krijgt (wat bij ons natuurlijk niet van het geval was), waardoor we zonder iets in onze maag een tocht van 4uur begonnen in de blakende zon wat resulteerde in het hyperventileren van Elke na zo’n 4uur en het meerdere keren doodgaan van Sietske en mezelf omdat de schaduw schaarser was dan verwacht, plus de drankvoorraad er ook veel sneller doorzat dan verwacht (oeps). Gelukkig konden we in het hostel rond 14h30 genieten van een lekker maaltijd en kregen onze voeten eventjes rust, ook leerden we er superleuke mensen kennen die ons door die 3 dagen hielpen sleuren… Op dag 2 werden we beloond met een zwembad waar we zo’n 6uur in ploeterden en genoten van het nietsdoen met een boek en wat muziek op de achtergrond. Aangezien we allen ziek aan het worden waren of heel ons hoofd vol snot zat besloten we de steile bergtocht naar boven met mulla’s te doen (waar ik toch die dag zelf heel tevreden over was)… Moe maar heel tevreden kwamen we terug in Arequipa zelf aan, waar we onszelf op een frappé trakteerden die kwam uit een Cusco coffee bar (iets wat ze jammergenoeg in Cusco niet hebben…)

En ons andere supertrip had als eindbestemming het magische Machu Pichu… De weg ernaartoe was heel wat zwaarder dan verwacht & bevatte ook heel wat meer insectenbeten dan verwacht, maar het einddoel was nog magischer dan dat iedereen ons meedeelde.  De 4-daagse bestond uit een dagje moutainbiken, 2 dagen afzien in de jungle samen met 6 andere jonge mensen vanuit Amerika & Engeland om de laatste dag rond 4 uur ‘s morgens een serieuze klim te doen van zo’n 1h30 die alleen maar uit trappen bestaat. Moe maar voldaan kom je dan boven aan voor de poort die om 6 uur opengaat waar je dan tot 17uur kon rondlopen in Machu Pichu. Op ons programma stond eerst een 2 uur durende tour met een gids waarna we om 10 uur Wayna Pichu konden opklimmen (nog een zware klim naar boven van zo’n uur)… De helden konden daarna nog de Machu Pichu berg en de ingangspoort waar de mensen van de Inka Trail toekwamen gaan bezoeken (beiden nog één uur wandelen naar boven). We zagen veel zitten, maar dat was er toch wel iets teveel aan aangezien we in het terugkeren nog 1 uur naar beneden moesten met de trappen om in Aguas Calientes aan te komen… Daarna begonnen de problemen met de treintickets naar huis… onze gids had ons de avond ervoor meegedeeld dat wij met ons 3-en (Kürmi, Elke & mezelf) zeker een trein om 17uur hadden maar over de rest werd niets gezegd +  dat de tickets zouden klaarliggen aan de receptie van het hostel. Natuurlijk lagen deze tickets er niet, maar gelukkig voor ons konden we ze gaan ophalen in het treinstation. De anderen van onze groep hadden minder geluk, want hun tickets konden niet terug gevonden worden… Na heel wat over en weer gepraat werden ze dan toch eindelijk gevonden en konden ze op de trein van 21uur. Maar wegens de berg die voor de verandering nog maar eens naar beneden gekomen was kon de trein maar de helft van haar traject doen en moesten we nog eens 4 uur in een klein busje zitten voordat we om 22uur zo versleten als iets aankwamen in Cusco na een magische uitstap!!!!

Ziezo dat is wat ik ongeveer allemaal deed de laatste dagen, tussendoor was ik natuurlijk op mijn project in de jeugdgevangenis waar ik een ongelofelijk interessante stage aan het meemaken ben. Heb er heel wat geleerd over hoe het systeem hier in elkaar zit en wat voor een papierwinkel ze hier ook hebben voordat iets kan gedaan worden of beter gezegd mag gedaan worden…

Groeten vanuit mijn thuis Cusco